من از بوسه هایتــــــــــــ   نهـ

با نگاهت برهنه میشومــــ

وتوآرام مـرا

ار پله های باکره بودنم پرت میکنیو

پایین میروی..

 میخزمـــ تاشاید شانه هایت را فتح کنم

وتو هر بار که لبخند میزنی..

 حس سقوط میکنم

از چشمانـت..

............نگاه کنــ نیمه باز  مانده است پلکهای هوشیار من

 وقت خواندن سوره های من از دهان تو گذشتــــــــــــــــــــــ

..ومن بی اراده قضا شدمـــــ

گلایه ای نیست این جواب معمای گنگ دوســــــ داشتنــ است

فاتح شدن لبهایی که طعمش درد دارد..

میخواهم برومـــــــ..

.....انگار کسی     مرادر خیابانهای دور شکستهــــ میخوانـــــــــد.